Xerjoff

Topnoten: grapefruit - pruim - saffraan - aromatische noten
Hartnoten: cacao - koffie - lavendel - roos - hazelnoot
Basisnoten: amber - witte musk - kasjmierhout - leer - sandelhout - wierook

Een synergie van traditie, passie en vakmanschap komt samen in een unieke versmelting van artistieke exploratie met Maison de Venoge – een van de meest vooraanstaande wijnbibliotheken van de Champagne.

Louis XV 1722 is het parfum als ultieme viering: een frisse, originele compositie die de geest verheft en de zintuigen prikkelt. Deze onweerstaanbare oriëntaals-houtachtige creatie opent met subtiele metaalachtige noten – een verfijnde echo van de sprankelende sensatie die grote champagnes opwekken – en onthult gaandeweg warmere, sensuele nuances op de huid.

De culturele uitwisseling van ideeën en expertise tussen het parfumhuis en Maison de Venoge resulteerde niet alleen in een nieuw parfum, maar ook in een uitzonderlijke drankcreatie. De druiven werden zorgvuldig geselecteerd om perfect te harmoniëren met de zorgvuldig gekozen dosage van de Champagne, samengesteld door Sergio Momo in samenwerking met de keldermeester van het huis. Dit samenspel mondde uit in drie sublieme expressies: Blanc de Blancs, Blanc de Noirs en Rosé.

Het parfum ontleent zijn naam aan de regeerperiode van Louis XV, koning van Frankrijk en Navarra (1715–1774), een tijdperk waarin de mousserende wijn uit Champagne zijn adellijke status aan het hof verwierf. Het verhaal begint in 1722, bij de kroning van de jonge koning in de kathedraal van Reims, waarna Champagne voor het eerst werd geschonken tijdens de feestelijkheden.

In de tweede helft van de zeventiende eeuw werd parfum geïntroduceerd als een prestigieuze essentie om te dragen bij een audiëntie aan het hof. Zo ontstond het idee van parfum als onmisbaar onderdeel van de dagelijkse verfijning. Onder het bewind van Louis XV stond het Hof van Versailles bekend als het “Geparfumeerde Hof”, waar het gebruikelijk was elke dag een andere geur te dragen.

De markiezin van Pompadour, Madame de Pompadour, minnares van de koning, koesterde een diepe liefde voor parfum en besteedde er aanzienlijke bedragen aan. Als verfijnde beschermvrouwe van de kunsten perfectioneerde zij bovendien de kunst van presentatie, onder meer via kostbare flacons van kristal en porselein.